Δεν ξέρω αν αυτό που γράφω έρχεται αργά ή απλώς πολύ αργά.
Ίσως να έπρεπε να το είχα πει τότε — όταν είχε ακόμα νόημα να ειπωθεί.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή.
Σε ερωτεύτηκα.

Όχι θεαματικά, ούτε με φανφάρες.
Αλλά ήσυχα, σταθερά… σχεδόν επίμονα.

Και δεν είπα τίποτα.

Όχι γιατί δεν ένιωθα αρκετά.
Αλλά γιατί φοβόμουν περισσότερο απ’ όσο ένιωθα.
Φοβόμουν ότι δεν θα είμαι αρκετός.
Ότι η αναπηρία μου θα είναι πάντα το πρώτο πράγμα που θα βλέπει κάποιος — και το τελευταίο που θα ξεπερνά.

Κι έτσι, αντί να ρισκάρω, σώπασα.

Κι όσο σωπαίνεις, τα πράγματα δεν μένουν ίδια.
Μετακινούνται. Απομακρύνονται. Χάνονται.

Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι τώρα.
Ούτε αν αυτό που νιώθω έχει πια καμία θέση στη δική σου πραγματικότητα.

Ξέρω μόνο ότι αυτό που δεν είπα τότε… υπάρχει ακόμα.
Ίσως πιο ήσυχο, αλλά πιο καθαρό.

Και δεν γράφω για να αλλάξω κάτι.
Ούτε για να ζητήσω κάτι.

Το γράφω γιατί κουράστηκα να κουβαλάω σιωπές που έπρεπε να είχαν γίνει λέξεις.

Και αν κάτι χάθηκε…
δεν χάθηκε επειδή δεν υπήρχε.

Χάθηκε γιατί δεν ειπώθηκε.