«Ο έρωτας δεν κάνει διακρίσεις. Κάνει μόνο ανατροπές.»
Ναι, ερωτεύτηκα.
Ναι, με ερωτεύτηκαν.
Όχι, δεν ήταν όλα ροζ.
Ούτε εύκολα.
Ούτε κινηματογραφικά.
Ήταν πιο έντονα. Πιο ωμά. Πιο αληθινά. Πιο δικά μας.
Δεν ήμουν ποτέ απλώς το «καλό παιδί».
Ήμουν εκείνος που κουβαλούσε μια καρδιά με βάρος. Όχι επειδή ήταν βαριά, αλλά επειδή είχε μέσα της πολλά να πει, πολλά να νιώσει και ακόμη περισσότερα να αντέξει.
Σχέσεις; Ούτε εύκολες, ούτε «συγκινητικές». Ανθρώπινες.
Η φιλία, ο έρωτας, η συντροφικότητα, οι μικρές καθημερινές στιγμές...
Τίποτα από αυτά δεν ήταν ποτέ για μένα απλές διαπροσωπικές σχέσεις.
Ήταν χώροι αναμέτρησης και απογείωσης.
Εκεί όπου δοκιμαζόμουν.
Εκεί όπου μάθαινα.
Εκεί όπου άλλοτε έπεφτα κι άλλοτε σηκωνόμουν.
Οι άνθρωποι που με αγάπησαν, το έκαναν επειδή ένιωσαν κάτι αληθινό.
Όχι επειδή με λυπήθηκαν.
Όχι επειδή είδαν την αναπηρία πριν από τον άνθρωπο.
Και οι άνθρωποι που αγάπησα εγώ, το κατάλαβαν.
Το κατάλαβαν γιατί τους κοίταξα όπως μπορούσα να τους κοιτάξω μόνο εγώ.
Όχι με την αφέλεια κάποιου που ψάχνει την τελειότητα, αλλά με την επίγνωση κάποιου που έχει μάθει να βλέπει πίσω από την εικόνα.
Γιατί όταν έχεις περάσει τη ζωή σου δίνοντας μάχες,
μαθαίνεις πως τίποτα αληθινό δεν χαρίζεται.
Ούτε η ζωή.
Ούτε η εμπιστοσύνη.
Ούτε η αγάπη.
Κι όταν τελικά αγαπάς, δεν αγαπάς λίγο.
Δεν αγαπάς με προϋποθέσεις.
Δεν αγαπάς από απόσταση.
Αγαπάς με ολόκληρη τη φλόγα.
Γιατί ο έρωτας δεν γνωρίζει ράμπες, σκαλοπάτια, αναπηρικά αμαξίδια ή όρια που έχουν σχεδιάσει άλλοι για εμάς.
Ο έρωτας έχει τη δική του προσβασιμότητα.
Κι αυτή βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο.
Εκεί όπου, όταν δύο άνθρωποι συναντηθούν πραγματικά,
κανένα εμπόδιο δεν είναι αρκετό για να τους πει ποιον μπορούν να αγαπήσουν.