Ο οικόσιτος γάτος μου, μέχρι πρότινος υπόδειγμα γατίσιας ευγένειας, αποφάσισε ξαφνικά να εγκαταλείψει την καριέρα του ως κατοικίδιο και να υιοθετήσει συμπεριφορά ανθρώπου που έχει μαζέψει μέσα του παράπονα για μήνες και είναι έτοιμος να τα βγάλει όλα στο τραπέζι.
Καθόμασταν, λοιπόν, ήσυχα. Εκείνος από τη μία, εγώ από την άλλη. Ανταλλάσσαμε βλέμματα γεμάτα μυστήριο. Ή τουλάχιστον έτσι το αντιλήφθηκα εγώ. Γιατί, εκ των υστέρων, έχω την υποψία ότι εκείνος απλώς με μελετούσε και προσπαθούσε να αποφασίσει αν αποτελώ ακόμα αποδεκτό συγκάτοικο.
Και τότε έγινε το απρόοπτο.
Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς καμία επίσημη ανακοίνωση και χωρίς να μου δώσει την παραμικρή ευκαιρία να ζητήσω… νομική εκπροσώπηση, μετατράπηκε σε γατίσιο νίντζα. Με μια ταχύτητα που θα ζήλευε ακόμα και επαγγελματίας πολεμικών τεχνών, μου εξαπέλυσε έναν άψογα συντονισμένο συνδυασμό δαγκώματος και νυχιών.
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Εγώ κοιτούσα εκείνον.
Εκείνος κοιτούσε εμένα.
Και οι δύο, προφανώς, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε μόλις συμβεί.
Η διαφορά ήταν ότι εγώ είχα μείνει με μερικές… χειροπιαστές υπενθυμίσεις στο δέρμα μου, ενώ εκείνος έμοιαζε απόλυτα ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Σαν να είχε μόλις ολοκληρώσει μια σημαντική οικογενειακή συζήτηση και να είχε βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Εκεί κατάλαβα κάτι που ίσως έπρεπε να είχα αντιληφθεί εδώ και καιρό.
Ο καναπές δεν ήταν ποτέ δικός μου.
Το σπίτι δεν ήταν ποτέ ακριβώς δικό μου.
Και, πολύ πιθανόν, ούτε κι εγώ είμαι ακριβώς δικός μου.
Απλώς μου επιτρέπει να μένω εδώ.
Μέχρι σήμερα, η πιο επιθετική του συμπεριφορά ήταν να καταλαμβάνει ολόκληρο τον καναπέ, να απλώνεται σαν βασιλιάς σε θρόνο και να με κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που λέει ξεκάθαρα: «Γιατί κάθεσαι στη θέση μου;»
Απόψε, όμως, περάσαμε σε άλλο επίπεδο.
Ο γάτος μου δεν ήθελε απλώς τον καναπέ.
Ήθελε να κάνει μια δήλωση.
Και η δήλωση ήταν σαφής:
«Εδώ μέσα, Κωστή, υπάρχουν κανόνες. Και δεν τους γράφεις εσύ.»
Το πιο παράξενο, βέβαια, είναι ότι μετά από λίγα λεπτά ηρέμησε εντελώς. Κάθισε στη θέση του, τακτοποιήθηκε, πλύθηκε με τη χαρακτηριστική του ψυχραιμία και συνέχισε τη βραδιά σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα.
Κι εγώ έμεινα να κοιτάζω τα σημάδια και να σκέφτομαι:
«Μάλιστα… Τον ταΐζω, του καθαρίζω την άμμο, τον φροντίζω, του ανοίγω πόρτες και παράθυρα… και για ένα λάθος βλέμμα τρώω και δάγκωμα και νύχι;»
Ίσως τελικά ο γάτος μου να μη συμπεριφέρθηκε σαν άνθρωπος.
Ίσως απλώς συμπεριφέρθηκε σαν άνθρωπος που ξέρει πολύ καλά ότι έχει δίκιο και δεν χρειάζεται να το εξηγήσει.