Ίσως δεν ήταν τόσο αυτό που συνέβη, όσο ο τρόπος με τον οποίο το έζησα. Παρατηρούσα τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου απέναντί μου και, ξαφνικά, ένιωθα σαν να κοιτάζω έναν εντελώς ξένο άνθρωπο. Κάποιον που μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα πως γνώριζα. Και μέσα σε αυτή την απόσταση, γεννήθηκε μια άλλη απόσταση, πιο δύσκολη: η απόσταση από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Άρχισα να αναρωτιέμαι.
Μήπως έκανα λάθος;
Μήπως ένιωσα περισσότερα απ’ όσα υπήρχαν;
Μήπως έδωσα αξία σε πράγματα που δεν άξιζαν τόσο;
Μήπως, τελικά, δεν ήμουν αρκετός;
Είναι παράξενο πόσο εύκολα ένας άνθρωπος μπορεί, μέσα σε λίγες στιγμές, να μας οδηγήσει να αμφισβητήσουμε όσα γνωρίζαμε για εμάς. Μια λέξη, μια συμπεριφορά, μια απόσταση, ένα βλέμμα μπορούν να γίνουν καθρέφτης που παραμορφώνει την εικόνα μας. Και τότε, αντί να αναρωτηθούμε για εκείνον που στέκεται απέναντί μας, αρχίζουμε να δικάζουμε τον εαυτό μας.
Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, η συμπεριφορά κάποιου άλλου γίνεται μέτρο της δικής μας αξίας.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο ύπουλες μορφές απώλειας: όχι να χάσεις έναν άνθρωπο, αλλά να χάσεις, έστω και προσωρινά, την εικόνα που είχες για τον εαυτό σου.
Γιατί η αξία μας δεν μεγαλώνει όταν μας αγαπούν ούτε μικραίνει όταν μας απορρίπτουν. Δεν καθορίζεται από ένα βλέμμα, μια συμπεριφορά, μια σχέση, μια απογοήτευση. Δεν αποκτούμε αξία επειδή κάποιος την αναγνωρίζει. Την κουβαλάμε ήδη μαζί μας, ακόμη κι όταν εμείς οι ίδιοι την ξεχνάμε.
Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που το ξεχνάμε.
Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή κουράζεται τόσο πολύ, ώστε αρχίζει να πιστεύει όλα εκείνα που η ανασφάλεια της ψιθυρίζει. Τότε χρειάζεται χρόνος. Χρειάζεται σιωπή. Χρειάζεται να απομακρυνθούμε λίγο από ό,τι μας πλήγωσε και να επιστρέψουμε εκεί όπου πρέπει πάντα να επιστρέφουμε: στον εαυτό μας.
Χθες, λοιπόν, δεν με απασχόλησε μόνο αυτό που συνέβη.
Με απασχόλησε περισσότερο το πόσο εύκολα ξέχασα ποιος είμαι.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα. Να θυμάμαι πως, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, ακόμη κι όταν κάποιος με κάνει να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου, η αξία μου δεν βρίσκεται στα μάτια του.
Βρίσκεται εκεί, μέσα μου.
Και περιμένει, απλώς, να τη θυμηθώ.