Η καθημερινότητα, αντί να μας φέρνει πιο κοντά, μοιάζει να μας βάζει συνεχώς απέναντι. Το μίσος, η καχυποψία, η επιθετικότητα και ο παραλογισμός έχουν εισχωρήσει τόσο βαθιά στη ζωή μας, ώστε πολλές φορές τα αντιμετωπίζουμε σαν κάτι φυσιολογικό. Αρκεί μια διαφορετική άποψη, μια λάθος λέξη ή μια διαφορετική επιλογή για να δημιουργηθεί αντιπαράθεση. Σαν να έχουμε ξεχάσει πως ο άνθρωπος απέναντί μας δεν είναι εχθρός απλώς και μόνο επειδή δεν σκέφτεται όπως εμείς.
Και μέσα σε αυτή την αλλόκοτη ατμόσφαιρα υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: η αίσθηση ότι κάποιοι άνθρωποι αναζητούν διαρκώς τρόπους να σε υποσκάψουν. Όχι απαραίτητα ανοιχτά. Μερικές φορές μέσα από ένα σχόλιο που μοιάζει αθώο, μια σκόπιμη αδιαφορία, μια κουβέντα που ειπώθηκε πίσω από την πλάτη σου ή μια μικρή πράξη που έχει σχεδιαστεί για να σε κάνει να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Η εμπιστοσύνη γίνεται δύσκολη, γιατί δεν ξέρεις πάντα ποιος πραγματικά χαίρεται με τη χαρά σου και ποιος απλώς περιμένει τη στιγμή που θα αποτύχεις.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, η ισορροπία και η καλοσύνη εξακολουθούν να υπάρχουν. Απλώς δεν κάνουν θόρυβο. Δεν διεκδικούν χώρο, δεν φωνάζουν, δεν προσπαθούν να επιβληθούν. Ένας άνθρωπος που βοηθά χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, που ακούει χωρίς να καταδικάζει, που επιλέγει να παραμείνει ευγενικός ακόμη κι όταν έχει κάθε λόγο να γίνει σκληρός, ίσως να μοιάζει σήμερα με εξαίρεση. Στην πραγματικότητα, όμως, μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που μας υπενθυμίζει ότι δεν έχουν χαθεί όλα.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι ο κόσμος έχασε εντελώς την πορεία του. Ίσως να είναι ότι εμείς, μέσα στον θόρυβο, ξεχάσαμε να κοιτάξουμε προς τη σωστή κατεύθυνση. Ανάμεσα στην αρχή και το τέλος μιας διαδρομής υπάρχει πάντα μια επιλογή: τι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε στη διάρκεια αυτής της πορείας.
Μπορούμε να προσθέσουμε ακόμη περισσότερο θυμό, περισσότερη καχυποψία και περισσότερο παραλογισμό. Ή μπορούμε, έστω και μόνοι μας, να επιλέξουμε κάτι διαφορετικό. Να κρατήσουμε την ισορροπία μας όταν όλα γύρω μας καταρρέουν. Να παραμείνουμε άνθρωποι όταν η εποχή μάς σπρώχνει προς την απανθρωπιά. Να δείξουμε καλοσύνη όχι επειδή ο κόσμος την αξίζει πάντα, αλλά επειδή εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε μέρος εκείνου που τον κάνει χειρότερο.
Γιατί κάπου ανάμεσα στην αρχή και το τέλος δεν βρίσκεται απλώς ο χρόνος που περνά. Βρίσκονται οι επιλογές μας, οι πράξεις μας και ο τρόπος με τον οποίο αγγίζουμε τις ζωές των άλλων. Και ίσως τελικά αυτή να είναι η μόνη πραγματική πορεία που αξίζει να κρατήσουμε.