Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια παράξενη ενέργεια. Μια αίσθηση πως όλα βρίσκονται σε μετάβαση. Οι άνθρωποι περπατούν βιαστικά, όμως το βλέμμα τους προδίδει πως κάτι τούς τραβά πίσω· μια ανάμνηση, μια υπόσχεση, μια ανησυχία που δεν έχει ακόμη όνομα.
Το πρώτο βήμα γίνεται πάντα στο σκοτάδι. Εκεί όπου δεν υπάρχει χάρτης ούτε οδηγίες. Εκεί όπου η διαίσθηση παίρνει τον έλεγχο και η λογική απλώς ακολουθεί. Κι όσο η νύχτα βαθαίνει, τόσο πιο καθαρά αποκαλύπτεται μια αλήθεια: κάθε αλλαγή ξεκινά από μια μικρή, σχεδόν αδιόρατη απόφαση. Μια σπίθα που δεν φαίνεται, αλλά καίει.
Κάπως έτσι αρχίζουν όλα. Όχι με θόρυβο, αλλά με έναν παλμό.