Ο Κωνσταντίνος είναι ένας άνθρωπος που έμαθε να μετατρέπει τις δυσκολίες σε δύναμη και τις προκλήσεις σε δημιουργία.
Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1969 και από τα πρώτα χρόνια της ζωής του βρέθηκε αντιμέτωπος με αντιξοότητες, προκαταλήψεις και εμπόδια. Στο πλευρό του, όμως, στάθηκε η οικογένειά του, δίνοντάς του τη δύναμη να προχωρήσει και να διεκδικήσει τη ζωή που του αξίζει.
Από τότε, κάθε εμπόδιο έγινε αφορμή για δημιουργία, εξέλιξη και νέους δρόμους. Γιατί η ζωή δεν καθορίζεται μόνο από τις συνθήκες που μας δίνει, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να τις αντιμετωπίσουμε.
Η τεχνολογία εισήλθε στη ζωή του Κωνσταντίνου ως ένα πάθος που, με την πάροδο των χρόνων, εξελίχθηκε σε αφοσίωση.
Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε το 1985, σε ηλικία μόλις 16 ετών, όταν ίδρυσε τον ραδιοφωνικό σταθμό RadioIn.
Έκτοτε, η δημιουργία, η εξερεύνηση και η επικοινωνία αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της καθημερινότητάς του — μια σχέση που γεννήθηκε σαν έρωτας από την πρώτη στιγμή και συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί του.
Το Boccia συνδυάζει την ιστορία με την κοινωνική ένταξη.
Προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα και στη σύγχρονη μορφή του σχεδιάστηκε για άτομα με κινητικές αναπηρίες, ενώ εντάχθηκε στους Παραολυμπιακούς το 1984.
Ο Κωνσταντίνος το γνώρισε στην Παραολυμπιάδα της Αθήνας το 2004, κάτι που τον ώθησε να ασχοληθεί ενεργά. Για εκείνον, το Boccia δεν είναι απλώς ένα άθλημα, αλλά ένας σημαντικός τρόπος συμμετοχής, διεκδίκησης και ισότιμης ένταξης.
Ο χορός για τον Κωνσταντίνο είναι μια μορφή έκφρασης και ελευθερίας.
Αντιλαμβάνεται τους χορευτές σαν σκέψεις που αναζητούν ρυθμό, κίνηση και έκφραση. Η μουσική γίνεται ο χρόνος και το φως η συνείδηση, δημιουργώντας μαζί έναν κόσμο όπου η ψυχή βρίσκει τον δικό της τρόπο να μιλήσει.
Για εκείνον, ο χορός δεν είναι απλώς κίνηση· είναι ένας τρόπος να εκφράζει όσα δεν χωρούν στις λέξεις και να αναδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.
Ο Έρωτας δεν έχει προσβασιμότητα.
Είναι η αγάπη χωρίς ταμπέλες, χωρίς λύπηση, χωρίς «πρέπει».
Για όσους τόλμησαν να δουν τον άνθρωπο πριν από την αναπηρία, την ψυχή πριν από το σώμα, την επιθυμία πριν από τον φόβο.
Γιατί ο έρωτας δεν ζητά άδεια. Δεν κοιτά σώματα. Δεν μετρά διαφορές.
Απλώς έρχεται... και αλλάζει τα πάντα.
Με ένα "Γαμώτο" γεννήθηκα, με ένα "Γιατί" θα πορευτώ μέχρι την τελευταία μου ανάσα.
Χωρίς αίτημα για οίκτο, χωρίς προσμονή για καθυστερημένα θαύματα.
Μια προσωπική εξομολόγηση για το πώς η έλλειψη μετατρέπεται σε υπεροχή και οι όροι της ζωής γράφονται από την αρχή.