Όχι από θυμό μόνο.
Από εκείνο το σημείο που πονάς τόσο, που η σιωπή δεν σε χωράει άλλο.
Θέλω να φωνάξω.
Κι αν το κάνω, ποιος θα με ακούσει;
Κι αν με ακούσει κάποιος, θα μπορέσει άραγε να με νιώσει;
Το παράλογο του έρωτα
Αυτό είναι που με τρελαίνει:Πώς γίνεται να αγαπάς εκείνη που δεν σε αγαπά, κι εκείνη να αγαπά κάποιον που δεν την αγαπά;
Τρεις άνθρωποι.
Τρία διαφορετικά «θέλω».
Τρεις καρδιές που χτυπούν, αλλά καμία στον ίδιο ρυθμό.
Και κάπου εκεί, ο έρωτας παύει να είναι όμορφος και γίνεται ερώτηση.
Μια ερώτηση που δεν έχει απάντηση.
Η καρδιά δεν ακούει συμβουλές
Λες: «Άσε το»Λες: «Προχώρα»
Λες: «Δεν είναι για σένα»
Μα η καρδιά δεν καταλαβαίνει από συμβουλές. Η καρδιά είναι παράλογη. Ξέρει ότι πρέπει να φύγει και παρ' όλα αυτά μένει.
Κι εγώ; Αν δεν είμαι τρελός, τότε είμαι λίγο πριν την τρέλα.
Εκεί, στο λεπτό σημείο που η λογική λέει «τέλος» και η καρδιά ψιθυρίζει «λίγο ακόμα».
Η ζωή δεν σου χρωστάει
Ξέρω. Θα μου πεις: «Έτσι είναι η ζωή»Κι εγώ θα σου πω: Όχι.
«Η ζωή είναι πουτάνα. Σε αφήνει να αγαπήσεις, σου μαθαίνει να ελπίζεις, σε κάνει να πιστεύεις και μετά σου θυμίζει ότι τίποτα δεν σου χρωστάει.»
Και το χειρότερο;
Δεν σε ρωτάει αν αντέχεις. Απλώς συνεχίζει.
Κι εσύ συνεχίζεις μαζί της:
Με ένα «γιατί» στο κεφάλι.
Με ένα «γαμώτο» στο στόμα.
Και με μια αγάπη που δεν ξέρει πού να πάει.
Όταν δίνεις την ψυχή σου
Μια ζωή τη γνωρίζω.Κι αυτή η μία ζωή μου έμαθε κάτι που δεν ήθελα να μάθω:
Μπορεί να αγαπάς αληθινά και πάλι να μη σε αγαπήσουν. Μπορεί να δώσεις την ψυχή σου και ο άλλος να μην έχει χώρο να την κρατήσει.
Και τότε δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Να φύγεις;
Να περιμένεις;
Να ξεχάσεις;
Ή απλώς να σταθείς εκεί, μέχρι να κουραστεί η καρδιά σου να χτυπά για κάποιον που δεν γύρισε ποτέ να την ακούσει;
Το δικό μου «γιατί»
Κι όμως... Ακόμα αγαπάω.Αυτό είναι το δικό μου παράλογο.
Αυτό είναι το δικό μου «γιατί».
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι η ζωή:
Να πονάς, να διαλύεσαι, να φωνάζεις μέσα στη σιωπή... και παρ' όλα αυτά, να συνεχίζεις να αγαπάς.